Archiwa tagu: pòézëjô

„Snôżí dzénj” a „Zdrzëta le” – dwje wjersze Gracjanë Pòtrëkùs

Snôżí dzénj

Kò to je snôżí dzénj, słúníszkò nama przëszło
rôz w tacjí dzénj jem céchòwa na drodze
mja jem knëpel wòd babczi ë ba jem stôrô
jak na historiô
Kò mògã bëc jak dzecë w fylmje ë stojec túwò
mògã stojec na tím mòsce krótkò wòdë
mògã szmërgac kamjenjama z jich taszów
Kò kòżden mòże szmërgnõc kam
blós jô nje chcã szmërgnõc pjirszô

***

Zdrzëta le

To dô czas blónów
ë czas kamjenjí
Pòmjizë żëjõ tí lëdze
Nama je dobrze
mjijac në kamjenje
cjéj blónóm je dobrze
zabôczíwac nas

Pòezëjô, erotika ë żëcé v 21. stalecim – 3 vjersze Artura Jablonscjéwo

Neta

Pòstavjonô v ciberrëmnim mòrzú
V zerojedinkòvjim szorze
Domëslné jistnosce
Rib nje nalovji
Rozpjãtô na zemscji kùgli
V calovnim svjece
Bútnovëch brëkòvnjikóv
Pejka nje nafùtrëje
Zapëzglonô dosc fest
V zveli njepòzvôni
Glóv naszéwo wotroctva
Vjeszczéwo nje zatrzimô

***

Mùmacz

mëma nje przëszla
mjala robòtã
cosz ji stanãno przék
to doch wó mjã chòdzëlo
drëszka dala żëletkã
rzekla żebë sã chajstnõc
to mje wulżi
bëlo genau jak gôdala
bòlalo
le cjedë krëvjô jú plënãna
przëszed lúbni spòkój
njicht jú mje nje zrobji nervés
njicht nje zrenji.
na rãkach jô sã rznãna rzôdkò
vjicé na wudach
tak vnetka jú na sôdze
tacjé pòdrechòvanjé dnja
vszëtcjich rén ë lãkóv
jacjéwo mùmacza të môsz v se
vami chòdzi wo mòje demònë
pravje wó to
jô bë chcala bëc kòchônô ë szczestlëvô.
lúbji cë pòeziô
to je to samò żëcé
le wopòvjedzôné përznã jinim jãzëkã

***

mùjkôsz mòje stopë
pòdmivôsz slabjiznã
bjerzesz v bjodrach
pjastëjesz cjéj v kòlibce
cëchùchno
dërżã jak plom svjéce
cjedë v woknje żdże
co bë drogã dôdom pòkazac
njechle vinjdze jasoter
a najú veznje
dvje dësze v jednim cele
znôjma
gãstõ rzôdczëznõ
vëszosova ceszba żëcéwo
mjesõc vëgasil vjid
szëmermanjica
Pòrénjica sã v tobje wodbjijô