Mòjn mòjn! Ótole jesmë më. Tuto pismiã to rëm, w jaczim jidze nalezc wiédze, za jaczimë darmie szëkac w jinszich pismionach. „Skra” sã rodzy z zacekawieniégò swiatã, z chãcë pòznôwaniô gò, z pòtrzébnoscë piãkna ë stwôrzaniô. Nasza kùltura to kùltura żëwô, wiecznie mlodô. Chcemë pòkazowac ji nowé òbliczé ë przëbaczac so ji zabëté skôrbë, chtërnë lik są czerpiskã jinspiracyj ë wiedzbë ò rëmie, w jaczim żëjemë.

Jednak zacekawienié swiatã zachãcô nas téż do dalszi rézë. Nawiedzymë krôjnë ë lëdzy, ò jaczich rzôdkò sã pisze. Pòkôżemë, eż swiat je barżi farwisti, bòkadny ë szeroczi jak to sã móże zdac ë mnié plosczi jak niechtërny bë chcelë. Kaszëbi ë Pòmòrzanie nie są niżódnym dzywnym wëjimkã na kôrce Eùropë. Pòdobné snica, pragniączczi, aspiracëje ë tôkle mają téż drëdzy lëdze wkól nas – sygnie le sã përznã rozezdrzec.

Wszëtka wiedzba zgrôwô do jednégò: przińc nazôd do kòrzeni, wzyc co nôlepszé ë jic wprzódk. Szmërgnąc précz to, co lëché; twòrzëc to, czegò jesz felëje.