Mały Książę po mazursku – Małi Princ – Psiérsá Dżiél

 

 

Léónoju Werthoju

Prose bachi ô wibácénie, com poszwéncziuł tó ksziéngie jénému dorosłému. Mám równak wázne wimóziénie – ówtén dorosłi to je mój frojnd, nálepsÿ jekiégo mám na szweczie. Mám téz esce drugó prżicÿne: awti dorosłi moze begrejfowacz wszio, rázu ksziónzki prżed bachi. Mám ji trżeczi grunt – tén dorosłi nieská w Francÿji, kiéni cziérżpsi ôt głodu ji żimna. Z ti rżecÿ brák go pocziesÿcz. Eszli wsÿtkie wizÿ nazwane wimóziénia nie stajó, redo poszwénce tó ksziéngie dżieczioju, chtórném ón prżódi buł. Tocz wsÿtkie dorosłe psiérwu bili dżiecziukäni (choc nie wsÿtkie ô tém bácó). Tedi popraziam mojó dedikacÿjó

Léónoju Werthoju,
kiéj buł małém sziurkiém.

Kiéjém buł seszcz lát stari, bez prżitrafunek ém ôbácuł psiénknÿ céchunek w ksziéndze ô nietchniénti puscÿ, co szie nazÿwała “Echtowne Geszichti”. Céchunek pokázowáł znije boa połikajóncó dżikiégo zzierża. Ajnó kopsijá ôt tégo céchunku:

W ksziónzce stojało: Znije boa połikajó ôsiare w cáłkozitoszczi nie grizónc ji, wténcas ni mogó szie ruchäcz ji spsió bez seszcz nieszióndze ji jó ferdałujó.

Ém dumáł duchno ô abéntojrach w dzungli. Na to prżisło, co poziodło szie ni nacéchowacz z farbowém blejsztiftém mój psiérsÿ céchunek. Mój céchunek numer jénén. Wiglóndáł tak:

boa

Pokázáł ém moje mejstrowskie dżieło dorosłém ludżiám jim jéch pitáł, jezeli ni nieli strachu. A ónÿ ôdpoziedowali:  „A lácégo to hut bi niáł náju wiraszicz”?

Na mojém céchunku to ale nie dało huta. To dało wénza, chtórén ferdałowáł eléfanta. Potém nacéchowáł ém szrodek ôt ti zniji boa, cobi dorosłe mogli begrejfowacz. Jém zawdi wszio brák klarowacz. Tak wiglóndáł mój céchunek z numrém dwa:

Dorosłe me doredżili, cobim lepsij poprżestáł z céchunkäni rozémkniéntéch ji zamkniónéch znijów boa ji pojénteresowáł szie mocni geôgrasijó, jistorijó, rachowaniém ji gramatikó. W tém sposobzie ôtstómpsiłém ôt zielgi malárski kärziéri, w swojém sóstém roku. Já potéráł chéntliwoszcz z ti rżecÿ, co ni szie nie poziodło z céchunkiem numer jénén ji tégoz samégo z céchunkiem numer dwa. Dorosłe nigdi nicégój nie rozuniejó sani, a dżiecziám nakucÿ szie, co zawdi musó jém klarowacz.

Tedim já cwéngowáł szie powelowacz jénsÿ béruf ji wiûcÿłém szie furacz fligrém. Krżinkie  pofuráłém bez całki szwat, a ûcba geôgrasiji ûcÿniuła ni dobró słuzbe. Mókém w jéném ôkämgniéniu rozróznicz Chinÿ ôt Arizónÿ. To mocno prakticne, kiéj szie krusÿn pobłóndżi w nocÿ.

W bziégu swojégo zÿcziá potkáłém grómad ludżiów, co nieli jénterese w wáznéch sprawach. Sziła casu szwatowałém kole dorosłéch ji niáłém moznoszcz bácnie szie jém prżipatrowacz. To ale nie polepsÿło tégo, jekiém ô niéch dumáł.

Zawdi kiéj trasiułém jekiégo, co me szie zdawáł za trochie méndrségo, podsukäłém go z céchunkiém numer jénén, com go cziéngiém wożiuł ze sobó. Chciáłém ziedżiécz, cÿm richticnie trasiuł na kogój z pojéntkiém. Lec zawdi ôtpoziediwali:
– To je hut.
Tedi nie praziułém z niéni ani ô znijach boa, ani ô puscach, ani ô gziázdach. Podawáłém szie na niéch. Rozmazialim szie tedi ô bridzu, golsie, politice ji bindach. A dorosłe zawsedi bili redżi, co potkäli tak statecnégo cłoziekä.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

three × 2 =