Małi Princ, czyli Mały Książę po mazursku – Drugá Dżiél

Zułém sam, próc nichtórnégo cłoziekä do richtownégo pogádaniá az do casu musowégo landowaniá na Saharże. Coszi szie zlotrowało w motórże. A z ti rżecÿ, co ni niáłém pospołu ze mnó ani mejstra, ani drugiéch rejzujóncéch, tom szie richtowáł cale sam do tégo cziénzkiégo narżóndzéniá. Lá nie to biła sprawa zÿcziá abo szniérczi. Wodim niáł na ledzie ôsziém dniów.

W psiérsó nockie já zasnół na psiasku, tisziónc nil ôt zanieskänÿ żiéni. Ém buł barżi sam nizeli rozbzitek na fliszie naszród ôcéanu. Wistawta sobzie tedi, w jekie zadżiziénie bułém prżesadzónÿ, kiéj ôdecknół me małi, ûcziesnÿ głoszik.
– Prose, nacéchuj me jegniáckä.
– Co?
– Nacéchuj me jegniáckä.

Skoknółém na równe nogi anÿ trasiónÿ ôt grżnioti. Potér ém fest ôcÿ. Jo, richticnie dozidżiáłém – zidżiáłém mocno cudnégo sziurkä bácnie me ôbziérajóncégo. Ajwo nálepsÿ zizerunek, jeki me szie popóżni poziodło nasÿkowacz. Lec mój céchunek na zichiér nie je tak carżóncÿ jek tén módela. Já nie jes tému krżiw. Poniécháłém mojó malarskó jéwerbe wedle dorosłéch, kiéjém buł seszcz lát stari jim nicégój ziéncÿ szie nie wiûcuł céchowacz ôkróm zamkniónéch ji ôtekmniéntéch wónzów boa.

Dulcáłém na to zjazisko z zadżiziónéni szlépsióma. Nie zabácájta, co bułém tisziónc nil ôt zaniéskänÿ żiéni, a tén mój małi kämrat nie widáł szie me ani za zagubziónégo, ani poniérajóncégo ôt sturbowaniá abo głodu, pragniéniá cÿ wirasziéniá. Nie wiglóndáł anibi błónkajóncÿ szie bach poszrodek pustini, tisziónc nil ôt jeki zaniéskänÿ prowéncÿ. Kiéj nareste mókém znowuj gádacz, ém zapitáł:
– Ale co ti ajw robzis?
A ón powtórżił fest wolno, anÿ barzo wáznó rżec:
– Prose, nacéchuj ni jegniáckä

Kiéj krijámá sprawa wirkuje za fest, nie je szie w sztandżie ji trocowacz. Choc to zdawá szie manijácne tisziónc nil ôt wsziéch zaniéskänéch niejsców, kiéj szie je pod gróżbó szniérczi, já wijnół z taszi papsiér ji blejsztift. Lecém prżibácuł sobzie, com ûcuł szie geôgrasiji, rachowaniá ji gramatiki i poziedżiáłém sziurkoju, letko zasméncónÿ, co já ni rozuniéje céchowacz. A ón ni ôtpoziedżiáł:
– To nie je wázne. Nacéchuj me jegniáckä.

Wedle tégo, com esce nigdi nie céchowáł zádnégo jegniákä, znowuj-ém nacéchowáł jénén ôt dwóch céchunków, chtórne rozuniáłém céchowacz, cÿli zamkniónégo wénza boa. Ji ku mojému zdżiziéniu ûsłisáłém małégo kämrata ôtpoziédacz:
– Nie! Nie! Nie chce eléfanta w wénzu boa. Wónz boa je mocno zdrednÿ, a eléfant je za téngi. Kole me to dá barzo mało niejsca. Brákuje jegniáckä. Nacéchuj me jegniáckä.

Tedim nacéchowáł.
Prżipatrowáł szie mu bácnie, po cém rżék:
– Nie! Tén ajw mocno zachorżáł. Nacéchuj co jénse.
Já nacéchowáł.
Mój kämrat zaszniáł szie letko ji łaskazie:

La Eta Princo
– Dáj bácénie… to nie je jégniácek, jéno barán. Má rogi.
Tedi wżióném popraziacz tén céchunek, lec täk jek wcesznijsÿ ji tén ôstáł ôtrżucónÿ:

La Eta Princo
– Totén je barzo stari. Chce jegniáckä, co bi dłudzko zuł.
Tedi, z bráku cziérżpliwoszczi (chcziáłém ûz pocóncz rozbziórkie motóra), ém machnół taki céchunek ji czisnół:La Eta Princo
– Na, to je kästkä. Jegniák, chtórnégo chces, je w szrodku.

Ziele podżiwowáłém, zidzónc rozzidnióne lico ôt tégo małégo sóndowégo.
– Ón je akuratnie taki, jekiégo já chcziáł! Dumas, co brukuje sziła tráwi?
– Cémuz to?
– Bo kole me dóma je tak mało niejsca.
– Na zÿchier stanie. Jám czi dáł dicht małégo jegniáckä.
Zaziesził głowe nad tém céchunkiém.
Nie takiégo małégo… Wéno-wej! Prazie zasnół…

Ji takém ôbznajóniuł szie z Małém Princem.

Facebookòvë Kòmanjtérë

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

ten − two =